Over  |  Contact
 
 
 
 

Waarom?

De schrijver, zijn schaamte en zijn spiegels. Een titel van Gerrit Krol. Laat ik eens een stuk citeren

Een middelmatige schrijver herken je altijd daaraan dat je 'm nooit zult kunnen betrappen op feitelijke onjuistheden. Alles klopt altijd, bij een middelmatige schrijver. Als hij beschrijft dat iemand in Amsterdam lijn 25 neemt vanaf het station en hij noemt straten, dan zal het de Vijzelstraat zijn, en de Ferdinand Bol, en beslist niet de Reguliersbreestraat of het Frederiksplein. En zit hij in een Citroën cx 2000, dan vindt de schrijver het leuk, want authentiek, te vermelden dat het dashboard groen verlicht is, en een waarschuwingslampje heeft voor het waterreservoir van de ruitensproeiers en je kunt er zeker van zijn dat het nog waar is ook. Is het een wat introverter type en beschrijft hij zichzelf dan is het eveneens pure eerlijkheid wat de klok slaat. Zijn analyses betreffen de werkelijkheid, ze zijn natuurlijk subtiel, maar altijd rationeel: ze zijn makkelijk te volgen. Een middelmatige schrijver wil, in de eerste plaats, begrepen worden. Een middelmatige schrijver behoort tot het soort schrijvers, die, als ze iets ‘meegemaakt’ hebben dit graag willen vertellen. En als ze fantaseren, hebben ze zich gedocumenteerd, anders schrijven ze niet.

Na het lezen van dit citaat, zakt bij velen de moed in de schoenen. Toch is schrijven leuk. Het kan dienen als uitlaatklep, tijdverdrijf en ook als vrijetijdsbesteding. Ik beschouw het als het laatste.

Maar soms heeft iemand een zetje nodig. Een zetje om weer dat te gaan doen, wat hij leuk vindt. In mijn geval was het een samenloop van omstandigheden. Al tijden hikte ik aan tegen het feit dat ik weer eens voor mijn plezier wilde gaan schrijven. Het zetje bleek de start van een site door een collega moderator. Het gevolg een voorzichtige poging. Het schrijven van columns voor zijn site. Deze site bestaat niet meer. Evenals een aantal van die teksten de tand des tijds niet hebben doorstaan. Maar de teerling was geworpen. En er zat één verhaal tussen dat wonderwel aansloeg.

Als moderator op het Het Nederlandstalig AquaForum begon ik mij danig te irriteren aan het gedrag van mensen dat door de anonimiteit die het internet biedt zo versterkt kan worden. Onder fantasierijke namen denkt men soms zich alles te kunnen veroorloven. Harde taal en onbeschoftheid zijn daar de minst extreme voorbeelden van. Dit leverde de inspiratie op voor het eerste verhaal over Maaike. Maaike, een brugklasser, wiens opa net was gestorven, haar ouders gescheiden. En dan ook nog eens... Dat laatste leest u zelf maar.

Uiteindelijk is er nu een hele serie rond Maaike en de mensen om haar heen. Is het leesbaar vraagt u zich misschien af? Oordeelt uzelf. Deels herken ik me wel in het citaat van Krol. In sommige verhalen, wil ik inderdaad dat veel, zo niet alles klopt. Ondanks het feit dat alles fictief is, met hier en daar een knipoog naar de realiteit. Schrijven is dan schrappen. Althans dat zou zo moeten zijn. In de toekomst zal ik dat ook gaan doen. Voor nu heb ik vrede met het resultaat.

Anderen over mijn schrijfsels

Renate Dorrestein heeft voor Trouw een weblog bijgehouden. Zij gaf commentaar op de aan haar voorgelegde teksten. Hieronder haar ongezouten mening.

Dorresteins blog

Een mening waar ik wel lering uit heb getrokken. Ik denk dat meer en meer de emoties het aan het winnen zijn.

Voor MUG ben ik gevraagd input te leveren voor het artikel Iedereen schrijft in Nederland van Jos Verdonk. Een interview met een knipoog. Ons kent ons. Maar het resultaat spreekt boekdelen.

Interview in MUG

© Alle rechten voorbehouden aan R.G. Koelman (tenzij specifiek anders aangegeven).